شورایشهر در جلسه علنی هفته گذشته با پذیرش لایحه معیوب شهرداری در حوزه عوارض تولید مسکن، افزایش متوسط ۳۳درصدی عوارض ساختوساز در شهر تهران برای سال۱۴۰۵ را تصویب کرد.
چرا خروجی نشستهای شورایشهر تهران شبیه دورهمی هفتگی است؟
۲.۵ دهه عملکرد شورای شهر تهران از دوربینهای «سیاستگذاری» و «کنترل شهرداری»، مردودی و ناکامی این نهاد را نشان میدهد. نشستهای هفتگی شورا شبیه «دورهمیهای بینتیجه» شده و در سمت مقابل، مسائل بحرانی تهران در حال رکوردزنی است. این دو، ریشه مشترک دارند؛ خلأ «حکمرانیشهری».
اخبار
مسکن و شهری روزنامه شماره ۶۴۹۶
سهشنبه، ۰۷ بهمن ۱۴۰۴
آغاز تدوین سند ۲۰ساله «اداره پایتخت»؛ بانیان وضع موجود همزمان با تهیه «طرح جامع جدید تهران» به «منتقدان شهری» تبدیل شدند
دستهای از بانیان وضع موجود تهران، در آستانه دور جدید انتخابات مدیریت شهری، این روزها در نقش منتقدان وضعیت موجود ظاهر شدهاند. این گروه شامل مدیران شهری هستند که در سالهای گذشته، چه بهصورت مستمر و چه مقطعی، در سیاستگذاریها، مصوبات، طرحها و اجرای آنها در حوزه اداره شهر، بهطور مستقیم یا غیرمستقیم نقش داشتهاند. وضع موجود تهران محصول انباشت چالشها و بحرانهای متعددی است که میتوان مهمترین آنها را در ۵ محور خلاصه کرد؛ «ناترازی منابع آب»، «دوقطبی خدمات و کیفیت زندگی میان شمال و جنوب شهر»، «جهش بیسابقه قیمت زمین و مسکن»، «اتلافوقت گسترده شهروندان در ترافیکهای درونشهری معادل نزدیک به ۷۰درصد کل زمان سفر» و «آلودگی مزمن هوا»، بهطوری که براساس شاخص کیفیت کنترل آلودگی هوا، تهران در یک سالگذشته تنها ۶ روز هوای پاک داشتهاست.
۱۵۰۰هزار میلیاردتومان برای آمادهسازی «مسکن ملی»؛
دولت برای تبدیل زمین ۹۹ساله در طرح مسکن ملی به «اراضی آماده تولید مسکن» طی ۴ سالاخیر ۱۵۰۰همت (هزارمیلیاردتومان) به قیمت امروز هزینهکرده یا درحال هزینهکرد است. این رقم برای آمادهسازی بیش از ۵۰هزار هکتار زمین دولتی با احتساب متوسط هزینه ۳میلیونتومانی به ازای هر مترمربع زمین محاسبه شدهاست. درحالی آمادهسازی ۵۰هزار هکتار زمین در حاشیه شهرها تا تبدیل به زمینی که قابلیت ساخت دارد، نیاز به صرف این بودجهعظیم دارد که بافت فرسوده در داخل محدوده شهر بدون نیاز به صرف هزینه برای آمادهسازی زمین با عطش دریافت یارانه مسکن حمایتی مواجه است. در این شرایط این سوال مطرح است که چرا بهرغم مزایای متعدد ساخت مسکن حمایتی در بافت فرسوده، همچنان عمده توجه سیاستگذار به صرف یارانهها در زمینهایی ۹۹ساله خارج از محدوده شهرها است.