دنیای اقتصاد: در این قسمت از «مسکن ۳۶۰»، با مرور شاخصهای کلان اقتصاد ونزوئلا و تحولات بازار مسکن این کشور، نشان داده میشود چگونه ترکیب تورم افسارگسیخته، رشد اقتصادی منفی و سیاستهای ناکارآمد، دسترسی به سرپناه مناسب را از بخش بزرگی از جامعه سلب کرده است.
اخبار
مسکن و شهری روزنامه شماره ۶۴۹۸
پنجشنبه، ۰۹ بهمن ۱۴۰۴
اقتصاد تورمی چگونه «حق اساسی» دسترسی به «سرپناه مناسب» را سلب میکند؟
ساختار بازار مسکن ونزوئلا تحتتاثیر سالها «ابرتورم» و «تلاطمهای اقتصادی و سیاسی» به مرحله فروپاشی رسیدهاست؛ ۷ علامت کلیدی از این بخش اقتصادی وجود دارد که نشان میدهد، «نهتنها خرید خانه برای مهندسان دارای درآمد بالا و مدیران نفتی آرزو شده» که اجارهخانه هم برای اکثریت ونزوئلاییها به «کالایی لوکس» تبدیل شدهاست. اوضاع شرکتهای ساختمانی هم بهمراتب بحرانیتر است؛ بهطوریکه تعداد پروژههای در حال فعالیت به زیر ۱۰۰ کارگاه رسیده که اغلبشان «نیمهکاره» هستند و طرحهای شروع ساختوساز تا ۹۰درصد سقوط کردهاند.
نسخه «هبیتات» برای سازگاری شهرهای جهان با تغییرات اقلیمی؛
جهان برای ساخت شهرهای سبز و سازگار با تغییرات اقلیمی، به سراغ یکی از قدیمیترین شهرهای مسکونی جهان یعنی «یزد»رفته است؛ شهری که امروز بهعنوان الگویی مهندسی برای «مسکن سازگار با اقلیم جدید» (وضعیت حاد گرمایش زمین) معرفی میشود؛ درحالیکه ایران بهعنوان خاستگاه همین الگو در عمل از جریان جهانی بهرهگیری از راهکارهای سازگار با بحران اقلیمی در ساختمانسازی عقب ماندهاست. این یک تناقض آشکار است، زیرا کشوری که قرنها پیش با بادگیرهای حداقل ۷۰۰ ساله، معماری سازگار با اقلیم را بنیان گذاشت، امروز جایگاه پیشگامانه خود را به فراموشی سپرده است.