ماجرای عذرخواهی گلشیفته

در بخشی از این مصاحبه که در رسانه‌های آنلاین منتشر و بازنشر شد، فراهانی در پاسخ به پرسشی درباره احتمال حمله نظامی آمریکا به ایران، ضمن اشاره به تجارب کشورهای مختلف گفت که مداخله خارجی در اغلب موارد نه به آزادی منجر شده و نه به ثبات؛ بلکه «هرج‌ومرج و بدبختی» را به همراه داشته است. او تاکید کرد که منافع قدرت‌های خارجی در چنین سناریوهایی غالبا بیش از منافع مردم است. 

فراهانی همچنین تصریح کرد که آینده ایران باید به دست مردم ایران تعیین شود نه قدرت‌های خارجی یا گروه‌های غیرمنتخب. این موضع‌گیری در حالی مطرح شد که فضای سیاسی بین‌المللی حول احتمال تشدید درگیری میان تهران و واشنگتن، به موضوعی مورد توجه رسانه‌های جهانی تبدیل شده است. پس از انتشار این بخش از گفت‌وگوی فراهانی، موج انتقادها و واکنش‌های مجازی علیه او در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی به‌سرعت رشد کرد. بخش قابل‌توجهی از این واکنش‌ها، به‌ویژه از سوی ایرانیان خارج از کشور با بازتاب‌های تندی همراه بود؛ کاربران برخی پلتفرم‌ها مواضع فراهانی را بی‌ارتباط به پرسش‌های مستقیم یا مغشوش توصیف کرده و او را متهم به عدم درک دقیق موقعیت مردم ایران کردند. این موج واکنش‌ها در برخی موارد به توهین‌های شخصی و حملات کلامی شدید منجر شد. 

تحلیلگران رسانه‌ای و برخی روزنامه‌نگاران معتقدند که لحن و محتوای این حملات، از نقد سیاسی فراتر رفته و شامل زبانی تحقیرآمیز و جنسی شده است که به استناد برخی گزارش‌ها نمی‌توان آنها را تنها به اختلاف‌نظر سیاسی نسبت داد. در پی افزایش انتقادها و واکنش‌های منفی، گلشیفته فراهانی سرانجام روز ۱۱ فوریه ۲۰۲۶ با انتشار پیامی رسمی در حساب اینستاگرام خود از مردم ایران عذرخواهی کرد و نوشت که بیان نگرانی‌اش درباره سرنوشت ایران پس از آزادی «نابجا» بوده است. او تاکید کرد که هدفش هرگز افزودن بر بار سوگواری مردم ایران نبوده و بار دیگر گفت که آینده کشور باید به‌طور کامل در اختیار مردم آن باشد، چه در قالب جمهوری، پادشاهی یا هر نظام دیگری که مردم انتخاب کنند.

گزارش‌ها نشان می‌دهند که این ماجرا از سطح یک گفت‌وگوی رسانه‌ای ساده فراتر رفته و به آینه‌ای از بحران گفت‌وگوی عمومی و آزادی بیان بدل شده است. کارشناسان معتقدند در شرایط فعلی که هر حرفی با حملات مخرب و توهین‌آمیز همراه می‌شود، نظرات مجازی افراد متاثر از این حملات خواهد بود. مخالفان این نوع حملات می‌گویند که چنین واکنش‌هایی بر آزادی بیان و فضای نقد سازنده اثر منفی می‌گذارد و به جای تشویق به بحث، فضا را به سوی سرکوب دیدگاه‌های متفاوت سوق می‌دهد.