بازیگر معروف درگذشت

گاردین گزارش داد: رابرت دووال بازیگر برنده اسکار که از فیلم کلاسیک «کشتن مرغ مقلد» گرفته تا فیلم پرفروش «رفتن در ۶۰ ثانیه»، در طیف گسترده‌ای از فیلم ها ظاهر شده بود، از دنیا رفت.

رابرت دووال بازیگری پرانرژی و زیرکی بود که همیشه با شور و اشتیاق و اعتقاد بازی می‌کرد.

همسر وی، لوسیانا دووال در پیامی در فیسبوک نوشت: «باب در آرامش در خانه و در میان عشق و آرامش درگذشت. برای دنیا، او یک بازیگر برنده جایزه اسکار، یک کارگردان، یک قصه‌گو بود. برای من، او خیلی ساده همه چیز بود ... باب برای هر یک از نقش‌های متعددش، همه چیز را به شخصیت‌هایش و به حقیقت روح انسانی که آنها نمایندگی می‌کردند، بخشید. با انجام این کار، او چیزی ماندگار و فراموش‌نشدنی برای همه ما به جای‌ گذاشت.»

دووال شاید بیشتر با نقش کیلگور با کلاه سواره‌نظام در فیلم «اینک آخرالزمان» که در سال ۱۹۷۹ اکران شد، شناخته شود، که ۲ دیالوگ از پرتکرارترین دیالوگ‌های تاریخ سینما را به همراه داشت - «چارلی موج‌سواری نکن!» و «من عاشق بوی ناپالم در صبح هستم». اما او همچنین به عنوان تام هیگن وکیل در «پدرخوانده» و «پدرخوانده قسمت دوم»، بو رادلی گوشه‌گیر در «کشتن مرغ مقلد» در آغاز دوران حرفه‌ای‌اش و بسیاری از نقش‌های مکمل در طول دهه‌های بعدی هم به خوبی دیده شد. او ۷ بار نامزد جایزه اسکار شد و یک بار آن را در سال ۱۹۸۴ برای فیلم «رحمت‌های مهربان» در نقش یک خواننده موسیقی کانتری که سعی در غلبه بر اعتیاد به الکل دارد، دریافت کرد.

او سال ۱۹۳۱ در سن دیگو، کالیفرنیا متولد شد و در رشته تئاتر تحصیل کرد و پس از طی دورانی کوتاه در ارتش، سال ۱۹۵۵ در مدرسه تئاتر نیبرهود پلی‌هاوس در نیویورک (در کنار جیمز کان، جین هکمن و داستین هافمن) ثبت نام کرد و با هکمن و هافمن در یک آپارتمان زندگی می‌کرد.

دووال پیوسته در تلویزیون و تئاتر کار کرد که ایفای نقش در نمایش «چشم اندازی از پل» اثر آرتور میلر به کارگردانی اولو گروسبارد در سال ۱۹۶۵ که برنده جایزه شد و اولین نقش سینمایی وی در نقش بو رادلی مرموز در فیلم «کشتن مرغ مقلد» که در سال ۱۹۶۲ اکران شد، از جمله آنهاست.

در نهایت آنچه شهرت او را تثبیت کرد، بازی در «مش» فیلم برنده نخل طلای ساخته رابرت آلتمن در نقش فرانک برنز خودبزرگ‌بین بود. دووال که در فیلم جاده‌ای فرانسیس فورد کاپولا با نام «مردم بارانی» (۱۹۶۹) ظاهر شده بود، ارتباط خود را با موج نوی هالیوود با نقش اصلی در اولین فیلم بلند جورج لوکاس در سال ۱۹۷۰، یعنی تمثیل علمی تخیلی دیستوپیایی« THX ۱۱۳۸» تثبیت کرد. وی در ۲ فیلم اول «پدرخوانده» هم بازی کرد اما به دلیل درخواست دستمزد برای بازی در فیلم سوم انتخاب نشد. وی همچنین در نقش کیلگور در «اینک آخرالزمان»، در نقشی که در ابتدا برای هکمن در نظر گرفته شده بود هم جلوی دوربین رفت.

دووال همچنین به بازی در فیلم‌های جریان اصلی‌تر، از جمله فیلم هیجان‌انگیز جنگ جهانی دوم «عقاب فرود آمده است» (۱۹۷۶)، طنز خبری- رسانه‌ای «شبکه» (۱۹۷۶) و درام بیسبال «طبیعی» (۱۹۸۴) ادامه داد. او اولین کارگردانی خود را در سال ۱۹۸۳ با فیلم «آنجلو، عشق من»، یک درام نیمه بداهه درباره یک کودک خیابانی رومانیایی در نیویورک، انجام داد. با وجود کسب جایزه اسکار برای فیلم «رحمت‌های مهربان»، نقش‌های اصلی به ندرت به او داده می‌شد، اما او در طول دهه‌های ۸۰ و ۹۰ حضور پررنگی در نقش‌های مکمل داشت و در طیف گسترده‌ای از فیلم‌ها ظاهر شد که فیلم هیجان‌انگیز گانگستری «رنگ‌ها» به کارگردانی دنیس هاپر، فیلم پرفروش «روزهای تندر» با بازی تام کروز (۱۹۹۰) و اقتباس از رمان مارگارت اتوود «سرگذشت ندیمه» (۱۹۹۰) از جمله آنهاست.

در سال ۱۹۹۲ او به تلویزیون بازگشت تا در سریال برنده جایزه به کارگردانی ایوان پاسر، نقش استالین را بازی کند. نقش اصلی دیگری در سال ۱۹۹۷، در دومین تلاش کارگردانی‌اش با عنوان «حواری»، به او رسید که در آن نقش واعظی را بازی می‌کند که معشوق همسرش را می‌کشد و سومین نامزدی اسکار بهترین بازیگر مرد را برای این نقش دریافت کرد.

دووال ۲ فیلم دیگر را کارگردانی کرد؛ «ترور تانگو» در سال ۲۰۰۲ و «اسب‌های وحشی» در سال ۲۰۱۵. او همچنان در طیف گسترده‌ای از فیلم‌ها، از فیلم های مهیج هالیوودی مانند «مرد زنجبیلی» و «رفته در ۶۰ ثانیه» گرفته تا درام‌های چپ‌گرایانه مانند «ما صاحب شب هستیم» و «جاده»، ظاهر شد. علاقه دیرینه وی به فوتبال موجب شد تا در درام کم‌بودجه اسکاتلندی «شلیک به افتخار» در سال ۲۰۰۰ و کمدی «لگد زدن و جیغ زدن» (۲۰۰۵) با ویل فرل همراه شود.

دووال در دهه ۲۰۱۰ هم پیوسته به کار خود ادامه داد و سال ۲۰۱۵ برای فیلم «قاضی» نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد و عنوان مسن‌ترین بازیگر مرد نامزد شده اسکار تا آن زمان را از آن خود کرد.

دووال که یکی از مهم ترین حامیان جمهوری‌خواهان هالیوود در طول چند دهه‌ بود، سال ۲۰۱۴ از حمایت این حزب دست کشید.

این بازیگر ۴ بار ازدواج کرد: با باربارا بنجامین (۱۹۶۴ تا ۱۹۸۱)، با گیل یانگز (۱۹۸۲ تا ۱۹۸۶)، با شارون بروفی (۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵) و با لوسیانا پدرازا که در سال ۲۰۰۵ با او ازدواج کرد. او فرزندی نداشت.